Wieża ciśnień w Rynie.

Wzgórze cmentarne pokryte skromnym drzewostanem, dającym ukojenie w letnie dni. Roślinność niska? Wszem obecna, niestrudzenie dyżuruje cały rok… Od najwyższego punktu rozciąga się niegdysiejsza nekropolia. Nieco niżej spośród drzew wyłania się 25- metrowa wieża ciśnień. Obiekt nie dawno odrestaurowany i udostępniony dla zwiedzających w sezonie letnim. Zapewne rozciąga się z niego ładny widok. Budynek postawiono na kamiennej podmurówce. Wspomniana sięga wysokości około 2 m. Wyżej zastosowano cegłę. Łącznikiem obu materiałów była zaprawa cementowo- wapienna. Skoro wieża to schody. O większości konstrukcji napisano, iż wykonano ją z żelbetonu, także schody, te kręcą się zespolone ze ścianą i towarzyszą im okna. Stąd ich różne wysokości. Natomiast poręcze wykonano z drewna. Wracając do konstrukcji z żelbetonu, można dodać informację o zbiorniku wodnym na 100 m 3. Konstrukcja stropu… żelbetonowa… Dach namiotowy, kryty dachówką typu holender zwieńczony antenką o charakterze odgromowym.

Jak doszło do budowy wieży ciśnień? Za sprawą rozrastającego się społeczeństwa i jego potrzeb, lecz nie tylko. Był to również czas popularyzacji turystyki. W XX leciu międzywojennym większość wieży powstawała według tego samego planu. Zatem może nie tyle były takie same ile podobne do siebie. Czas, gdy miasto stało się turystyczno letniskowe, a studnie miejskie były, a to nie wystarczające, a to zaś zanieczyszczone. Złą jakość wody pitnej powodowało przedostawanie się wód jeziornych do wodociągów. Postęp technologiczny dawał nowe możliwości i tak wybudowano w wielu lokalizacjach takowe obiekty. Obiekt powstał w 1939 roku. Ujęcie wody zaplanowano na dole, wieża zaś powstała na wzgórzu.

*Źródło zabytek.pl